Siostry zakonne

Siostry Opatrzności Bożej

S. Arleta Rzechaczek – Przełożona domu
S. Arkadia Bura – Zakrystianka
S. Judyta  – Katechetka w Szkole Podstawowej i przedszkolu
S. Ewelina Chmiel – Katechetka w Gimnazjum
tel: 22 720 16 16

 

 

OPATRZNOŚĆ BOŻA w najkrótszej definicji jest to opieka Boga nad światem i ludźmi. Oznacza ona zrządzenia, przez które Bóg z miłością i mądrością prowadzi wszystkie stworzenia do ich ostatecznego celu. Opatrzność działa na różne sposoby: wyzwala ona wierzącego, wspiera go i pozwala mu zwyciężyć w stosownej chwili. Ufność pokładana w Opatrzności Bożej nie zwalnia nas od działania, czuwania, modlitwy i nieustannego czynienia dobra. Nie jest ona bezczynnym i biernym oczekiwaniem, przeciwnie – jest czynną współpracą z dziełem Bożym.
Bóg wzywa nas, abyśmy porzucili nasze troski, co nie znaczy to, że nie cierpimy i nie jesteśmy doświadczani. Ważne jest, abyśmy nigdy nie utracili zaufania do Boga i Jego Opatrzności

Zgromadzenie nasze w sposób szczególny ufa Bożej Opatrzności i oddaje Jej cześć. Służąc dziewczętom zagubionym, przeżywającym problemy moralne, zaniedbanym, osieroconym, siostry prowadzą ośrodki wychowawcze, domy dla dziewcząt i kobiet specjalnej troski, przedszkola, katechizują dzieci i młodzież.


Służąc w duchu charyzmatu:

Wezwanie Chrystusa „starajcie się najpierw o Królestwo Boże i Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33) zaprowadziło naszą Matkę Założycielkę Antoninę Mirską do drugiego człowieka. Dostrzegając nędzę moralną społeczeństwa, a zwłaszcza młodych dziewcząt, podjęła się zadania ich formacji duchowej, moralnej i intelektualnej. Powstające zakłady poprawczo-wychowawcze, sierocińce i ochronki, były realizacją jej duchowego testamentu: „Nic ponad miłość Chrystusa” i „Wszystko na większą chwałę Bożą”. Dziś odczytując znaki czasu w różnym wymiarze pracy kontynuujemy jej myśl i przesłanie.

 

Pracujemy z młodzieżą, poszukując wspólnie życiowych wartości

Prowadzimy katechizację dzieci i młodzieży niosąc im Ewangelię Bożej Opatrzności, która „trzciny zgniecionej nie złamie, ani knota tlejącego nie dogasi …”(Mt 12,9)
Młodzież pragnącą żyć Ewangelią w radości i czystości serca dając świadectwo życia z wiary zapraszamy do włączenia się w Ruch Opatrzności Bożej, prowadzony przez siostry katechetki w miejscach ich pracy. Chcemy razem modlić się o piękno serc młodego pokolenia i przykładem ukazywać wartości moralne.

 

Pracujemy z młodzieżą przebywającą w Placówce piekuńczo-wychowawczej

Wzorując się na metodach wychowawczych Sługi Bożej Matki Antoniny Mirskiej, uczymy młodzież właściwych wyborów i pomagamy odnajdywać sens życia i działania. Katolicka Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza dla 50-ciu młodych osób mieści się w Łące k/Rzeszowa

 

Prowadzimy przedszkola

Katolickie Przedszkola Niepubliczne prowadzone przez Zgromadzenie znajdują się w: Grodzisku Mazowieckim – ul. Okrężna 33, Częstochowie – ul. Poleska 146 i Twardogórze – Pl. Piastów 18. 
Poprzez wychowanie dzieci i kontakt z rodzicami chcemy włączyć się w budowę zdrowego moralnie społeczeństwa i uczyć zachwytu nad dziełami Bożej Opatrzności.

 

Prowadzimy ośrodek wychowawczy dla dziewcząt niedostosowanych społecznie

Ośrodek znajduje się w Przemyślu przy ul. Krasińskiego 33. Dziewczęta mieszkając w nim uczęszczają do szkół specjalnych: podstawowej, gimnazjum i średniej. Praca w Ośrodku to pomoc dziewczętom w nauce i codziennych wyborach. W programie jest czas na spotkania wyjazdy i poznawanie świata.

 

Prowadzimy Domy Pomocy Społecznej dla dziewcząt i kobiet

Najstarszym Domem Pomocy Społecznej dla Dzieci niepełnosprawnych jest dom w Łące k/Rzeszowa. Budynek, w którym się znajduje to pałac hrabiny Zofii Dietriechstein, w którym początkowo mieściły się sieroty. Dom z przyległymi budynkami i parkiem. Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci w Łące w gminie Trzebownisko prowadzony jest przez Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej. Funkcjonuje od 1954 roku. Dom mieści się w pałacu, który z przyległymi budynkami i parkiem wpisano w rejestr zabytków. Przeznaczony jest dla 95 dziewcząt upośledzonych umysłowo. Rozlokowano je w pięciu grupach według rozwoju intelektualnego jak i sprawności fizycznej z salami dziennego pobytu, własnymi sypialniami i łazienkami. (Odwiedź naszą stronę www.dps-laka.pl) 

Kolejnym Domem Pomocy Społecznej prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej jest dom w Wielkiej Wsi znajduje się ok. 300 metrów od drogi krajowej Zielona Góra – Poznań. Aktualnie przebywa w Domu 61 niepełnosprawnych mieszkanek, w wieku 7 – 50 lat, które z różnych powodów są pozbawione możliwości przebywania w domu rodzinnym. GÂównym zadaniem DPS jest zapewnienie im całodobowej opieki oraz warunków odpowiadających godności człowieka. Na terenie Domu realizowany jest plan zajęć terapeutycznych wg indywidualnych planów opieki, odbywają się zajęcia mające na celu rozrywkę, wypoczynek, działalność artystyczną i kulturalną oraz trening umiejętności społecznych. Wszystkie mieszkanki objęte są opieką medyczną oraz rehabilitacją indywidualną i grupową.
Nasze Zgromadzenie prowadzi także, Dom Pomocy Społecznej w Wodzisławiu Śląskim mieści się on w malowniczo położonym zamku z przełomu XIX i XX wieku. Funkcjonuje od 1951 roku. Obecnie przebywają tam 53 wychowanki w wieku od 20 – 60 lat. W duchu zasad i wartości chrześcijańskich siostry zapewniają wychowankom, całodobową opiekę i dbają o zaspokojenie potrzeb życiowych, zdrowotnych, edukacyjnych terapeutycznych, kulturalnych, społecznych i religijnych. Oprócz koniecznej pielęgnacji, dom oferuje opiekę medyczną, rehabilitacyjną i terapeutyczną. Wśród różnych form aktywności można wyróżnić: terapię zajęciową (papieroplastykę, hafciarstwo, zajęcia kulinarne), dogoterapię, hipoterapię, muzykoterapię, katechezę i informatykę.
Kolejnym Domem Pomocy Społecznej prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej jest DPS w Irenie istnieje od 1957 roku. Przeznaczony jest dla 80 kobiet chorych psychicznie i umysłowo upośledzonych.

 

Kilka słów o Matce Antoninie Mirskiej – Założycielce Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej

  mantoninaUrodziła się 28 lipca 1822r. w Przemyślu w rodzinie Antoniego i Marianny z Jarockich. Rodzice zaszczepili w swych dzieciach ducha wiary i miłości Boga. Mając niespełna dziesięć lat Marcjanna straciła najpierw matkę, potem ojca. Oddzielona od rodzeństwa dorastała wśród obcych ludzi. W 1840r. wstąpiła do Sióstr Szarytek we Lwowie, gdzie pracowała jako pielęgniarka. 

 Po kilku latach, ze względu na chorobę nóg, opuściła to Zgromadzenie i podjęła prace w Stowarzyszeniu Pań Dobroczynności św. Wincentego a’Paulo. Zjawiskiem bardzo często występującym wówczas we Lwowie i innych znaczących ośrodkach miejskich była prostytucja. Dotychczas nie było instytucji o charakterze resocjalizacyjnym dla dziewcząt i kobiet z ulicy. Za namową metropolity lwowskiego abpa Łukasza Baranieckiego i przedstawicielki Stowarzyszenia – Jadwigi Sapieżyny, Marcjanna Mirska wyjechała do Francji, by w działającym tam zakładzie wychowawczo-poprawczym prowadzonym przez Siostry Miłosierdzia w Laval, zdobyć doświadczenie i przeszczepić je na teren Polski. Po kilkumiesięcznym pobycie odbyła tam nowicjat i przybrała imię – s. Antonina. Następnie wróciła do Lwowa i podjęła z nowymi siłami prace w istniejącym od 1854r. Zakładzie, nazwanym później Zakładem św. Teresy. 8 grudnia 1857r. w archikatedrze Lwowskiej złożyła śluby pierwsze i wieczyste. Tego samego dnia do nowicjatu zostały przyjęte dwie inne kandydatki. W ten sposób zaistniało nowe Zgromadzenie – Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej, w którym po dzień dzisiejszy rozbrzmiewa zawołanie św. Ignacego Loyoli: „Wszystko na większą chwałę Bożą”. W niedługim czasie Matka rozszerzyła swoja opiekę także na sieroty ze Lwowa i okolic. Powstawały nowe placówki, w których Matka i siostry podejmowały trudną i żmudną niekiedy prace reedukacji. Siostry pomagały wychowankom odnaleźć na nowo godność, jaką każda z nich miała. Hasłem życia Matki Mirskiej były słowa: „Nic ponad miłość Chrystusa”. Ta miłość prowadziła ja do poszukiwania tych, którzy się zagubili – tych, którzy zepchnieciem na margines, byli skazani na pogardę. Tacy ludzie stali się dla Matki drogą do Jezusa, którego pokochała czystym sercem. Całe zaangażowanie i niezwykła energia, jaką wykazywała Matka, miała swój ostateczny cel – prowadzić dzieci i młodzież do Jezusa, do zbawienia. Tak spełniało się posłannictwo Antoniny Mirskiej, która odeszła do Domu Ojca 23 listopada 1905r. Jej misja nadal trwa…

2,071 total views, 4 views today